De processierups en het groene blaadje

Ooit in een land zeer ver van hier ergens ver achter bachten de kuppe leefde er een meisje. Dit meisje,dat in de volksmond wel eens als groen blaadje werd beschreven,was erg begaan met haar uiterlijk en daarom ging ze elke dag als de zon ook maar een beetje scheen buiten om haar huid wat te bronzeren. Op een dag kwam ze opnieuw buiten en opeens zag ze daar voor haar een processierups en daarachter nog een en daarachter nog een, het waren immers processierupsen en die lopen nu eenmaal in een processie achter elkaar. Ohnee dacht het meisje met de zwarte lokken en rende terug naar binnen. De rups was helemaal niet goed voor haar huid , want je kreeg er rode bobbels van over heel je lichaam. Binnen grabbelde ze dus naar de telefoon en belde direct de processierupsen verdelger op en zei hem dat hij onmiddellijk moest komen. “Ik heb wel geen gas meer om de rupsen te verbranden” sprak deze. “Dat is geen erg, zoek maar iets anders, maar kom nu!” antwoordde onze schone. Enzo geschiedde, binnen de 6 minuten 43 seconden en 23 honderdsten stond de verdelger aan haar deur met 5 kippen. “Wat kom je hier in hemelsnaam met die kipppen doen?” vroeg het meisje aan de man. “Ik kom de processierups verdelgen” zei het heerschap kordaat. Hij pakte zijn kippen en was al op weg naar de boom waar het ongedierte zat tot de juffrouw plotsklaps zei:”beste , ik zou graag willen zien hoe het verdelgen in zijn werk gaat, maar zou u mij eerst willen insmeren met zonnecreme, anders durf ik niet naar buiten, mijn huid kan daar niet tegen weet u”. Dus smeerde de arme verdelger (hoewel ze een prachtig lijf had staken enkele knoken uit haar rug die niet makkelijk in te smeren waren) het vettige goedje over heel haar rug.
Maar wat gebeurde er nu? Opeens rook hij een doordringende geur van kippenkruiden in de lucht. Hij keek naar buiten en wat zag hij daar? De processierupsen die met een gasbrander zijn kippen aan het roosteren waren! Snel liep hij naar buiten, en probeerde nog een van de kippen die kakelend aan een tak gerijgd waren te redden. Maar het mocht niet baten, De geur van kippenkruiden werd zodoende nog harder toen de schoonheid weer voor hem verscheen en zei:”blijkbaar zullen we moeten wachten tot het motten worden eer die verdomde rupsen verdwijnen”. Zo gezegd zo gedaan. En ze zitten er nog…

~ door hoofdtelefoon op juni 15, 2007.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: