De dame met het ei (gastblog)

Beste besten en allerbesten,

Verandering van spijs doet eten, zo predikt de volksmond. En het is omdat de volksmond naast een stinkende adem ook steevast gelijk heeft dat u vandaag thans een andere virtuele spijs voorgeschoteld krijgt. Ik ben namelijk, in mijn hoedanigheid als woorddanser, uitgenodigd om enkele zinsneden op dit blog neer te kliederen. Smul ervan, spuug erop of braak het weer uit op het antieke vloerkleed van uw dierbare grootmoeder.

Dankzij mijn verstrooide wezen gebeurde het vandaag dat ik in Mechelen op een verkeerde trein gestapt ben en aldus verplicht was om een aanzienlijke deviatie te maken om uiteindelijk op mijn eindbestemming toe te komen. Aldus plachtte ik de vrijgekomen nutteloze tijd dan maar te doden met de wapens die ik voor handen had. En dat waren geen duizend bommen en granaten, noch een hernieuwde uitvoering van de kalashnikov en zelfs geen vlindermesje, strijkijzer of nagelvijl maar mijn kritisch afgestelde argusoog. Ik geniet ervan om mensen te observeren. De constante verwondering die mij dan te beurt valt, die poel van lelijkheid waarin we als hulpeloze pekelharingen rondzwemmen, dat amalgaam van tristheid.

Kapsels die schreeuwen om niet gezien te worden knallen genadeloos mijn blikveld binnen. Vlekkerige maanlandschappen -visages terribles- die zich wanhopig trachten te verschansen achter abominabele brilmonturen. Loden raamwerkjes voorzien van kogelvrij glas gebouwd om een nucleaire oorlog te overleven. En achter dat glas prijken dan de vensters van de ziel. Eufemisme ten top, zo me dunkt. Volgens mij zijn de meeste mensen niet behept met een ziel. Kijk maar eens goed in iemands ogen, pure leegstand, doffe kijkers waarachter een reeds lang verlaten zielekerker staat te verkommeren. Ach en wee. Lelijkheid is mooi.

Naast het observeren brak ik mijn hoofd ook nog over een zekere psychologische kwestie. Mijn hoofd was deze dag trouwens erg gemakkelijk te breken gezien het feit dat het vandaag uit hout vervaardigd was. Hierover handelde ook die psychologische kwestie…
Waarom zuipen wij? God, waarom hebt gij ons geschapen als een homo bibens? Gedoodverfd om keer op keer het glas aan de lippen te zetten om nadien wentelend in onze eigen kots wakker te worden? Brokjes van post-drink blues, drijvend in een vloeibaar natje van kommer en kwel.

Ik keek te diep in het glas
Werd wakker in een diepe plas
Kon m’n innerlijk zo scherp ruiken
Voelde me als een ziek kuiken

Waar is de moeder kip?
De dame met het ei
Houdt niet meer van mij…

~ door hoofdtelefoon op juni 28, 2007.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: