Onuitgevonden smaakjes (gastblog)

Bovenbeste enkelbesten en onderbeste allerbesten,

Uw Heer en Meester, Sed in hoogst eigen persoon, soms een heiland, dan weer een paria heeft sinds kort het schip naar Miami genomen. In het leven zijn er tal van paden, en geloof me, ze leiden niet allemaal naar Rome. Of zijn paden misschien geen wegen? Hij koos echter voor het hazenpad. Maar we kunnen het hem niet kwalijk nemen. Soms is het hazenpad minder bekeuteld dan het hol waarin de hazen doorgaans verblijven. Bijgevolg zal U het een poosje moeten stellen met deze mindere god. Neem het mij overigens niet kwalijk dat ik dit blog niet zo frequent als uw vertrouwde gastheer bombardeer met verbale clusterbommen. Het is namelijk zo dat ik een eigen digitale moestuin te onderhouden heb.

Terzake nu… genoeg small talk. Vandaag had ik een bijzonder vruchtbare dag. Op deze relatief tropische zondagnamiddag, een speldenprik van hoop in het breiwerk van donderwolken en grijstinten, werd er namelijk een degustatienamiddag voor zelfdzame bieren in het leven geroepen. Nu wil het toeval dat ik mezelf als een gedoodverfde dugusteerder beschouw. In mijn duale levensfilosofie is het mensdom in twee onverzoenbare delen opgesplitst. Aan de ene kant de degusteerders en daar lijnrecht tegenover… de niet-degusteerders. Toen ik daar zo gezeten was. Als een keizer op een wankele tuinstoel… het leven aanschouwend door het glas van een goddelijk degustatiebiertje… het steelse licht van de zon dat me als een moederlijke hand over mijn hoofd streelde, toen wist ik dat ik van het leven proefde!

Het leven laat dus van zich proeven? Maar het proeven laat zich niet leven, want het duurt maar even. Het proeven is al vergeten voordat het geproefde doorgeslikt is. Zo is dat met zovele dingen. Eigenlijk zijn wij allemaal proevertjes. Allemaal verschillende onuitgevonden smaakjes die wachten om geproefd te worden door het leven en om tenslotte weer doorgeslikt te worden door die lange zwarte slokdarm die ons uitbraakt in het rijk der doden.

En op het einde is een licht…

Een vlek van hormonen in ons brein…

Prettige avond!

~ door hoofdtelefoon op juli 1, 2007.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: