Johnny Berlin Pre CD release

De jongens van de rockgroep Johnny Berlin waren zo vriendelijk om mij gisteren op hun Pre CD release van hun album “Find what you love and let it kill you” uit te nodigen. Een uitnodiging die ik met graagte aannam. Over het optreden dat eraan verbonden was en drie kwartier later dan aangegeven begon kan ik redelijk kort zijn. De songs waren technisch dik in orde, maar het miste deze jongens die hun thuisbasis hebben in sint-truiden nog wat aan begeestering. Af en toe een liedje aankondigen is niet verboden. Maar dat dit een groep is met een live-potentieel mag wel duidelijk zijn. Het klonk allemaal veel meer geordend dan op het interfacultair waar ze naar mijn mening soms iets meer de experimentele toer op gingen. En met mijn wetenschappelijk verleden hou ik nu wel van experimenteren. Wel was de zang beter als op het songfestival. Of dit aan de installatie lag weet ik niet. Maar zoals ik al zei, nog iets meer podiumervaring en deze groep wordt een vette live band.

https://i0.wp.com/a51.ac-images.myspacecdn.com/01125/05/09/1125709050_l.png

Over de CD ( die Eveneens CD 13- “Johnny Berlin-Find what you love and let it kill you” was) dan, mijn algemene indruk was dat hij zeker past in het mooie rijtje van acts die elektronische muziek combineren met rock. En hoewel het bij goose en foxylane eerder om het elektronische stuk gaat doen deze jongens het met meer rock dan synths. Je zou het een minder popy versie van das pop kunnen noemen, getuige het geluid van de synths. Het beste voorbeeld van hun elektronische invloeden is het laatste deel van “Echoes” waarop pure drum ’n bass te horen valt. Geen ordinaire boem tsjakken maar echte smaakvolle drumn’ bass die er bij menig mens wel in kan volgens mij. Uit de overgang die ons dan naar het volgende liedje “upper middle class” brengt is dan te merken dat er duidelijk erg hard is nagedacht over de volgorde van de nummers op de cd. Heel de cd is echt mooi op elkaar ingespeeld en de nummers vloeien bijna letterlijk in elkaar over op bepaalde momenten. Een concept cd zou ik het nog net niet noemen maar het komt toch wel in de buurt. Ik las in verschillende reviews dat ze wel eens vergeleken worden met joy division. Eigenlijk had ik meer de indruk dat ze wat op the cure leken. Het nummer Four doet me daar gewoon aan denken, zeker in het begin. Verder is er ook nog wel een moderne elektronische invloed te vinden op we still want money, volgens mij het beste nummer op de cd. Een nummer met hitpotentieel. Verder staan er ook nog wel een aantal andere lekkere tracks op het schijfje maar ik laat het aan jullie over om die te ontdekken. Moest ik sterren mogen uitdelen kreeg deze cd alleszins een dikke vier op vijf sterren van mij. Go johnny! keep pimping that music.

IMG_8786

meer foto’s op Flickr via FHFoto

~ door hoofdtelefoon op mei 6, 2008.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: