Rage against the machine, the battle of Antwerp Review

Rijkelijk laat door een internetpanne als gevolg van het onweer maandagnacht kan ik jullie toch meedelen dat ik maandag naar Rage against the machine in het sportpaleis geweest ben.

Het verhaal van dit optreden begint voor mij eigenlijk in 1999 waarin ik op een herhaling van de geschiedenis van studio brussel (voor 15 jaar stubru of zoiets) het nummer “killing in the name” hoor passeren, als “oerklassieker”. Nieuwsgierig als ik toen was ging ik ernaar op zoek en kocht begin 2000 denk ik hun cd “rage against the machine” mijn ontsteltenis was toen ook enorm toen ik een paar maanden daarna hoorde dat ze ermee kapten. Ik was tenslotte nog maar 13 jaar en had nog geen enkel concert van hen gezien. Doorheen de jaren bleef hun muziek mij bekoren en bij elk bericht over Morello of De la Rocha hoopte ik op een reunie van Rage against the machine, Rage voor de vrienden. Midden 2007 was het zover en iets in mijn hoofd zei toen, nu is het echt, ze komen naar Europa. Mijn voorspelling kwam uit en na direct tickets te hebben besteld stond ik maandag 2 juni te wachten op mijn helden in het Antwerps sportpaleis.

De avond begon met een hyperenergieke Saul Williams. Die met indianenveren op zijn hoofd en een vogelpak aan zijn krachtigere optreden begon. Het was wel duidelijk dat niemand gekomen was voor deze beat poet. Want in de zaal was nog geen beweging te zien. Het sportpaleis was op die moment nog niet tot de helft gevuld.

Serj Tankian kon dan weer wel op wat meer supporters rekenen maar zijn optreden kwam er niet goed uit door een PA ploeg die blijkbaar dacht dat ze hun boxen moesten sparen voor het optreden van RATM. Zijn danspasjes werkten aanstekelijk maar er was maar 1 nummer dat bij mij bleef hangen. Praise the lord en pass the amunition was een duidelijke sneer naar Bush en consoorten. Zijn enthousiasme kwam soms echter wat gespeeld over. Zoals toen hij zei dat het het beste concert was voor het meeste volk dat hij ooit gegeven had. Of hij moet ons allemaal geteld hebben en ook de dag ervoor hetzelfde huzarenstukje uitgehaald hebben op pinkpop waar ongetwijfeld ook veel volk stond, of hij zei zomaar wat.

Na deze twee verplichte, doch aangenamen nummertjes merkte ik dat de spanning begon te stijgen en de sfeer uitgelatener werd. Hier en daar ontstond er al een spontane moshpit en zag je mensen die de hoogte in gestoken werden. Toen de Bandleden opkwamen, stipt op tijd zoals heel de avond trouwens, ontplofte de zaal alsof zijn massa vervat zat in een zandkorrel die bijgevolg bezweek onder zijn eigen gewicht. Tijdens Testify zat iedereen nog fris en voor ik het wist zat ik mee in de pit die me naar de derde of tweede rij voerde. Helemaal in extase volgde ik de nummers Bulls On Parade,People of the sun,Vietnow, Bombtrack, Bullet In Your Head dat de beste opbouw kende van alle nummers die de avond passeerden, vanop de eerste rijen. Wat voor een buitenstaander zou kunnen lijken op een gevecht op leven en dood tussen de concertgangers was gewoon een uiting van alle frustratie en al het wachten dat hieraan vooraf gegaan was. Voor velen moest dit de avond van het jaar worden alsook voor mij.  Tijdens de passage van “Know your enemy” trok ik wat meer naar achter. Mijn conditie was precies sterk achteruitgegaan sinds mijn laatste keer in een moshpit of duurde dat concert gewoon minder lang? De kritiek die ik las van het pinkpop concert bleek hier alvast niet te kloppen, alle nummers werden op een goede snelheid gespeeld en voelden helemaal niet log aan.

https://i0.wp.com/i8.ebayimg.com/07/i/000/ec/a6/9dae_1.JPG

Met Clampdown van the Clash speelden ze hun eerste en enige cover van de avond. Voor velen een rustpunt omdat ze ofwel het nummer niet kenden ofwel omdat ze net als mij steendood zaten. Hierna volgde een tweede rustpunt Ashes in the fall. Maar dan begonnen ze er terug aan. Een falende gitaar in het begin van Guerilla radio (de reverb met de versterker gebeurde volgens mij niet zoals gewenst) kon niet verhelpen dat de zaal andermaal in de fik vloog. Volgden nog calm like a bomb en sleep now in the fire, en als laatste war within a breath. Ik kon het niet verhelpen en misschien was het omdat ik beter luisterde en minder sprong maar bij die laatste drie hoorde ik er precies de sloom wat inkomen. Hoewel het einde van War within a breath ronduit magistraal te noemen valt.

Daarna begon het meer dan 5 minuten durende gejoel om een bisronde. Ik ben hier eerlijk in, ik heb een publiek nog nooit ZO enthousiast om nog meer nummers horen vragen dan toen. Kippenvel bezorgde mij de gedachte dat iedereen hier samen was voor 1 band en natuurlijk wachte ons nog een nummer waarop iedereen zat te wachten.

De bis begon met Freedom, onmiddelijk gevolgd door wat ik meende dat township rebellion was. Maar dan kwam het nummer waarop iedereen nog aan het wachten was. Met “killing in the name” ging het dak er voor een laatste maal af en doofden de lichten na een zalige avond. Van mij mogen ze alleszins nog eens terugkomen. Rage, en zelfs een nieuw cd’tje uitbrengen. Maar dan niet in de trend van Renegades, eerder iets in de trend van hun eerste titelloze album.

Het was een avond om nooit te vergeten en ik denk niet dat dat ook zal gebeuren. Dit concert staat sowieso op 1 bij mij, al dan niet samen met het concert van dEUS op de 0110 feesten. Maar dan wel om andere redenen.

P.S. de setlist die ik hier geef zou moeten kloppen. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk te onthouden en wat ik niet meer wist heb ik aangevuld met wat ik vond op internet.

~ door hoofdtelefoon op juni 5, 2008.

4 Reacties to “Rage against the machine, the battle of Antwerp Review”

  1. RAGE was rage. Puur en onversneden!

  2. Een bom concert!! Beste ooit gezien!

  3. “Zoals toen hij zei dat het het beste concert was voor het meeste volk dat hij ooit gegeven had.”

    Het werkte wel om de meesten van ons helemaal mee te krijgen😉

  4. Was er helaas niet bij (op vakantie). Doet alvast deugd om het enthousiasme te lezen, RATM is een fenomeen dat we de dag van vandaag allemaal best kunnen gebruiken. Lang leve Rage (en hopelijk heb ik volgende keer geluk). Jammer van het Sportpaleis: na Tool (2001) had ik gezworen er alvast geen voet meer binnen te zetten wat ik tot op heden ook niet van plan ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: